Home Me myself and I Update #1: Het ligt aan mij
Update #1: Het ligt aan mij

Update #1: Het ligt aan mij

written by marloes. 4 mei 2017

Ik zei toch in mijn vorige stukje dat ik dat ook wil? Je weet wel, knap, succesvol, rijk en fit. Of toch in ieder geval de beste versie van mezelf. Wil je weten waarom ik me hiermee ben gaan bezighouden? Dat zit zo (ik probeer het kort te houden):

In 2015 werd ik zwanger. Dat was precies de bedoeling geweest en dus top. Iedereen wilde weten hoe het met me ging en ik mocht volgens heel veel mensen zoveel eten als ik wilde en dat keer twee.

Jij moet eten voor twee, dus neem nog maar lekker een derde tompouce met extra slagroom en discodip! – Mensen, als je zwanger bent.

Halverwege mijn zwangerschap werd de zeurende rugpijn die ik vanaf het begin had gehad een heftige, niet te harden pijn, waardoor ik mezelf af en toe van kant wilde maken (nee niet echt, maar ik lag wel elke dag te huilen in mijn bed). Ik liet een MRI scan maken en bleek een hernia te hebben. Een half jaar na mijn bevalling werd ik geopereerd en in de maanden erna gebeurde precies helemaal niks. De pijn bleef onverminderd erg.

Ondertussen vroeg elke dag wel iemand aan me of ik dit al had geprobeerd want dat had bij die en die ook heel goed gewerkt en wist de halve wereld hét adres om te revalideren. Maar ik was eigenwijs. Ik wilde vooral weer werken na bijna een jaar thuis gezeten te hebben en ik stopte alle energie die ik had daarin. Onmisbaar als ik was. Als ik aan het einde van de dag klaar was met werken en andere noodzakelijke dingen, was ik kapot en verging ik van de pijn. Dus lag ik gemiddeld even vroeg op bed als mijn pasgeboren dochtertje.

Tot ik er een paar maanden geleden helemaal klaar mee was. Dit was de tweede keer in mijn leven dat ik langdurig geblesseerd raakte. De eerste keer was ik 18 en scheurde ik de meniscus, de kruisband en het kraakbeen in mijn knie. Ik kon de sport die ik altijd had beoefend (hockey) en die mijn hobby en uitlaatklep was, niet meer beoefenen. Ik had bovendien altijd pijn. En dat vond ik alles bij elkaar behoorlijk zielig voor mezelf. Dus deed ik er niet alles aan om het beter te maken en ging ik vooral niet op zoek naar sporten die ik nog wél kon doen. Want ik wilde alleen maar wat ik niet meer kon en heel hard huilen dat ik dat niet meer kon.

Ik realiseerde me dat als ik dit keer wilde dat er iets veranderde, ik degene was die iets moest veranderen en mezelf vooral niet zielig moest vinden en dat als excuus gebruiken om er niet alles aan te doen. Het ligt namelijk aan mij. Dus heb ik een plan gemaakt en ben ik stap voor stap gaan werken aan mijn herstel*. Mijn blog gaat me daarbij helpen. Want als ik het opschrijf en deel, kan ik natuurlijk niet meer terug.

 

*Ik ben pas een paar maanden bezig en nog lang niet waar ik wil zijn. Maar ik ga vooruit en dat is waar het om gaat.

Meer lezen